Je hoeft geen reus te zijn om op schouders te staan

Het vak van organiseren en veranderen is een raar vak. Het is een vak dat gaat over (voortdurende) vernieuwing. We zijn altijd bezig met hoe die organisaties slimmer en leuker kunnen, altijd bezig met wat de volgende ontwikkeling in het vak is. Als (interne of externe) adviseur word je gevraagd om te helpen bij nieuw opkomende veranderingen en bewegingen, en als manager geef je sturing aan vernieuwing. We moeten ook wel voor op de golf blijven, want anders raken we ons bestaansrecht of onze inzetbaarheid kwijt.
Precies die aandacht maakt ons vak leuk en spannend. Je staat niet stil, je ontwikkelt je terwijl je ook organisaties ontwikkelt. Maar dat maakt ons vak ook vluchtig. Bestaande kennis lijkt binnen de kortste keren te verouderen. Wat vijf jaar geleden nog nieuw en gewenst was, is nu alweer passé.

We staan op schouders van reuzen, maar we hebben het vaak niet in de gaten. Die voortdurende vernieuwing maakt ons ook slordig in het koesteren van de kennis die we hebben, van de ‘body of knowledge’ die we met elkaar ontwikkelden. Vorige generaties legden prachtige en stevige bases waar we op bouwen. Bases die ons bovendien heel erg helpen om niet al te naïef en ongefundeerd met de hypes van ieder moment mee te bewegen.
En misschien zijn we ook wel slordig met het zien van nieuwe bijdragen aan dat vak. Bijdragen die de groei van de basis versterken. Die bijdragen worden vaak, juist omdat het niet meteen in schreeuwende kleuren een nieuwe beweging wordt, pas laat ontdekt.

Reden voor de Orde van Organisatieadviseurs om een prijs in het leven te roepen: de Miel Otto-prijs; een prijs “voor jonge adviseurs die zich onderscheiden door een bijzondere bijdrage aan ons vakgebied adviseren over organiseren en veranderen.”, waarbij een bijzondere bijdragen wordt beschreven als: “Een unieke bijdrage kan bijvoorbeeld een artikel zijn dat de grenzen van onze kennis oprekt, of het succesvol afronden van een ogenschijnlijk onmogelijk project, het ontwikkelen van vernieuwende producten of het opstarten van initiatieven die een positieve impact hebben op de samenleving.” Dus niet de volgende mode, maar de volgende jaarring aan een degelijk vakgebied.

Daarmee doet de Orde iets prachtigs. Het verbindt een van de nestoren van het vak, Miel Otto, aan de nieuwe generatie vakontwikkelaars. Brede schouders en grote schoenen om te vullen, gekoppeld aan kleine nieuwe stappen door de volgende generatie.
Dus: ken je iemand of ben je iemand die zo’n bijzondere bijdrage heeft gedaan? Geef die ander of jezelf op. Dat kan hier. Aarzel niet, je kunt alleen op schouders staan als je de ruimte krijgt en daarvoor hoef je zelf nog lang geen reus te zijn. Wij kijken nu al uit naar de bijdragen die ingestuurd gaan worden!